Monday, June 8, 2009
Biuro programu UE Media - Media Desk organizuje 17 czerwca przy ul. Otwockiej 14 w Warszawie (Centrum Artystyczne Fabryka Trzciny) konferencję na temat kompetencji medialnej (media literacy). Oto program:
10.30-11.15
1. Dlaczego kompetencja medialna ( Media Literacy) jest tak istotna we współczesnym społeczeństwie? Prelegenci:
Dr Piotr Drzewiecki - Uniwersytet Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie
Prof. Ryszard Kluszczyński - Katedra Mediów i Kultury Audiowizualnej, Uniwersytet Łódzki
Prof. Tadeusz Kowalski - Filmoteka Narodowa
11.15-11.45
2. Edukacja Medialna (Media Literacy) – Regulacje ramowe Unii Europejskiej. Prelegent:* Matteo Zacchetti - Komisja Europejska Program Media / Media Literacy
12.15-13.15
3. Obecne trendy i podejścia do kompetencji medialnej w Europie. Prowadząca: Cary Bazalgette
Prelegenci: członkowie Grupy Ekspertów Media Literacy:
* M. Perez Tornero - Universidad Autonoma Barcelona
* Irene Andriopoulou - Hellenistyczny Instytut Audiowizualny
* Paolo Celto – Europejskie Stowarzyszenie ds. Interesu Widzów
* Zsuzsanna Kozak - Instytut Edukacji w Budapeszcie
* Susanne Krucsay - Ministerstwo Edukacji i Kultury – Austria
14.15 – 15.15
4. Dlaczego przemysł medialny powinien być zainteresowany rozwojem edukacji medialnej?
Prowadzący: prof. Stanisław Jędrzejewski - Akademia Leona Koźmińskiego. Prelegenci:
* Jacek Piotrowski - Polskie Radia
* TVP
* Karol Smoląg - Grupa TVN
* Agora S.A
* Maciej Szymański – Polkomtel ( Plus )
15.15 -15.45
5. “Nie tylko krytyczny odbiór - media cyfrowe i nowe możliwości uczestnictwa w kulturze”
* Dr Mirosław Filiciak - Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej
* Dr Marcin Składanek - Katedra Mediów i Kultury Audiowizualnej, Uniwersytet Łódzki
16.15-17.00
6. Jakie są perspektywy na rozwój edukacji medialnej w Polsce w najbliższej przyszłości? Prowadzący: Andrzej Wojnach – Instytut Animacji i Nowych Mediów (WSZP)
* Piotr Boroń - Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji - „O potrzebie Narodowego Programu
Edukacji Medialnej w Polsce”
* Dr Piotr Sitarski - Katedra Mediów i Kultury Audiowizualnej, Uniwersytet Łódzki
* Dr Grzegorz Łęcicki - Warszawska Wyższa Szkoła Humanistyczna im. Bolesława Prusa
17.00-18.00
7. Jakie są inicjatywy promujące dostęp oraz zrozumienie treści audiowizualnej , uczestnictwo widzów w przekazie audiowizualnym oraz inne pokrewne problemy kompetencji medialnej?
Słowo wstępne: Dr Piotr Sitarski
Prezentacje studium przypadku:
* Filmoteka szkolna - Polski Instytut Sztuki Filmowej - Agnieszka Odorowicz
* Przedszkole Mediów / Interaktywny Plac Zabaw / Małe WRO - Agnieszka Kubicka -
Dzieduszycka
* Program edukacji medialnej „Media Starter” CANAL+ Cyfrowy - Dorota Zawadzka
* Sieć Kin Studyjnych i Lokalnych / Kino Iluzjon - Andrzej Goleniewski
18.00-18.15
8. Idea społecznej kampanii “MEDIA AKTYWNI”. Kreowanie grupy roboczej.
* Dr Piotr Drzewiecki - Uniwersytet Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie
* Joanna Wendorff - Media Desk Polska
Friday, May 22, 2009
Od miesięcy trwają przygotowania do nowego projektu e-learningowego organizowanego przez Centrum Nowych Mediów i Nauczania na Odległość, działającego przy Wyższej Szkole Umiejętności Społecznych w Poznaniu. Pierwsza lekcja odbędzie się 8 czerwca 2009 roku.
Akademia online
Twórcą i pomysłodawcą projektu jest Katarzyna Bocheńska-Włostowska, prowadząca własną specjalizację „Agent medialny” na studiach dziennikarskich w Poznaniu. Do działań włączą się także Media Consulting, Otwarta Akademia Umiejętności oraz Wyższa Szkoła Umiejętności Społecznych. Medialną opiekę zapewnią im Centrum Dziennikarskie WSUS, Media Consulting, Otwarta Akademia Umiejętności oraz „Loża”. Istnieje także zamiar powielania lekcji z udziałem mass mediów. Będą one archiwizowane, a co jakiś czas nastąpi ewaluacja projektu.
Początkowo obejmie on Wielkopolskę, by później przenieść swoje działania na cały kraj. Lekcje będą trwać 45 minut, a do wyboru będzie pięć modułów tematycznych: komunikacja społeczna (poniedziałki), dziennikarstwo (wtorki), marketing i zarządzanie (środy), artystyczne (czwartki) oraz prawo (piątki). W pierwszej fazie emisje będą odbywać się raz w miesiącu z każdego bloku.
Edukacja dziennikarzy
Pierwsze widoczne działania, związane z edukacją dziennikarzy online, miały miejsce na początku maja, kiedy dwójka studentów dziennikarstwa z Wyższej Szkoły Umiejętności Społecznych, Monika Borowiak oraz Adrian Kaczmarek, wystąpiła z referatami w panelu nowych mediów na konferencji „Nauka i pasja kluczem do sukcesu”. Oboje będą brać czynny udział w nowym projekcie związanym z e-learningiem. Za nagrania filmowe, które ukażą się w sieci, będzie odpowiadać Anna Pomierczyk.
Poza pięcioma tematycznymi panelami, którym poświęcona ma być edukacja na odległość, wykłady mają wpisywać się w edukację medialną. Opracowywane, głównie przez studentów dziennikarstwa, lekcje będą w dużej mierze skierowane do uczniów klas dziennikarskich, zainteresowanych komunikacją społeczną, dziennikarstwem oraz nowymi mediami. Sami twórcy wideolekcji również przechodzą szkolenia z produkcji materiałów filmowych, radiowych, przeprowadzania wywiadów, wykonywania fotogalerii.
Start: czerwiec
Szkoły gimnazjalne oraz ponadgimnazjalne, które zgłoszą swój udział będą uczestniczyć w projekcie „Akademia Online” od jesieni. Po wysłuchaniu każdej lekcji będą zobowiązani rozwiązywać różne problemy oraz wykonywać zlecone zadania. Cykl będzie się kończył wystawieniem certyfikatu dla szkół. Aby przetestować stronę techniczną oraz organizacyjną tego przedsięwzięcia, już 8 czerwca 2009 roku odbędzie się pierwsza lekcja pilotażowa pod tytułem „Pańcia da Ci kiełbaski”.
Będzie ona dotyczyć komunikowania się ze zwierzętami, a konkretniej tego, jak zmienia się narracja w kontakcie z braćmi mniejszymi. Przewrotny tytuł ma wzbudzić zainteresowanie nauką online. Z czasem częstotliwość lekcji zostanie zwiększona. Celem jest wyrównywanie szans, uzupełnianie wiedzy szkolnej oraz integracja środowiska edukacyjnego. Wymagania sprzętowe: komputer, internet o prędkości min. 512 kb/s, kamera internetowa.
Autor: Małgorzata Mrozek
Thursday, May 7, 2009
- Zadaniem Obserwatorium wolności mediów w Polsce, działającego w ramach Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka jest podniesienie poziomu ochrony wolności słowa w Polsce i dostosowanie go do standardu rozwiniętych państw demokratycznych - napisała Dominika Bychawska, koordynator Obserwatorium.
- W celu realizacji projektu zbieramy informacje o sprawach karnych i cywilnych wszczynanych przeciwko dziennikarzom na terenie całego kraju, jak również informacje dotyczące odmowy dostępu do informacji publicznej czy też dotyczące nacisków wywieranych na dziennikarzy wewnątrz redakcji i rozgłośni.
Zebrane informacje publikujemy na stronie: www.obserwatorium.org
Na podstawie nadsyłanych informacji o sprawach monitorujemy postępowania sądowe lub włączamy się w postępowania w charakterze organizacji społecznej w celu doprowadzenia do pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania.
W ramach działalności “Obserwatorium” w środy w godzinach 9-17 w siedzibie Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, (ul. Zgoda 11, IV piętro) pełniony jest dyżur przez prawnika, który udziela pomoc w sprawach dotyczących dziennikarzy. Pytania prawne mogą być do nas kierowane drogą mailową na adres: obserwatorium@hfhr.org.pl
- Zgłaszamy się do dziennikarzy obywatelskich oraz członków Stowarzyszenia Dziennikarzy Obywatelskich z prośbą o przesyłanie nam informacji o sprawach wszczynanych przeciwko dziennikarzom, jak również o informowanie nas o problemach, z jakimi się spotykają podczas wykonywanej przez nich działalności - napisała Dominika Bychawska.
Sunday, April 26, 2009
Znalezione na Goldenline.pl
Grupa Media Regionalne poszukuje osób do pracy w serwisie informacyjno-społecznościowym, na stanowisku “Community Manager“w Warszawie, Białymstoku, Bydgoszczy, Kielcach, Koszalinie, Lublinie, Opolu, Ostrołęce, Rzeszowie, Zielonej Górze
Zadania:
- moderowanie i animowanie serwisu dziennikarstwa obywatelskiego
- realizacja oraz nadzór nad zawartością serwisu online
- zarządzanie informacją oraz komunikacją na linii użytkownik – serwis WWW
- utrzymywanie stałego kontaktu z użytkownikami serwisu przy zastosowaniu narzędzi internetowych (fora, mail, komunikatory itp.)
- kreowanie i współrealizowanie działań promocyjnych przy użyciu narzędzi internetowych
- nadzór i realizacja powiązań print – online oraz online - online
- aktywne budowanie społeczności
Oczekiwania wobec kandydatów:
- doskonała znajomość nowoczesnych, społecznościowych rozwiązań i narzędzi internetowych
- udokumentowana aktywność w serwisach społecznościowych i serwisach dziennikarstwa obywatelskiego
- udokumentowana aktywność w „życiu sieci” (udzielanie się na forach, blogach, funkcjonowanie w serwisach Web 2.0)
- udokumentowana aktywność i przedsiębiorczość obywatelska (stowarzyszenia, koła naukowe), doświadczenie w promocji i realizacji eventów.
Tuesday, April 14, 2009
Międzynarodowe Programy Dziennikarskie (Internationale Journalisten-Programme) rozpisują konkurs stypendialny dla młodych dziennikarzy z Polski. Nagrodą dla trzech zwycięzców będzie dwumiesięczny staż w niemieckim medium i pula 3.500 euro.
Cel
Międzynarodowe Programy Dziennikarskie, organizacja pożytku publicznego, już od 25 lat sponsorują stypendia dla młodych dziennikarzy. Oparte na bilateralnych zasadach wymiany uczestników, umożliwiają poznanie kraju przez pryzmat pracy w renomowanych mediach. Gdy polscy stypendyści goszczą w redakcjach niemieckich, młodzi dziennikarze z Niemiec mają okazję przyjrzeć się dziennikarskiej pracy w Polsce.
Z pomocą Niemiecko-Polskiego Programu młodzi dziennikarze wyrabiają sobie własną opinię na temat polityki, gospodarki i kultury oraz codzienności mieszkańców Polski czy Niemiec. Stypendium daje niecodzienną możliwość odnalezienia się w nowym, zagranicznym środowisku pracy i zdobycia wielu nowych doświadczeń.
Stypendia
Stypendium rozpoczyna się pod koniec września czterodniowym spotkaniem inauguracyjnym dla wszystkich uczestników. Program stypendialny zaś rozpoczyna się na początku października czterodniowym spotkaniem inauguracyjnym w Niemczech. Bezpośrednio po nim uczestnicy udają się do miast, w których odbędą swoje ośmiotygodniowe staże. Miejsce praktyk zapewniają organizatorzy, po wcześniejszym przedyskutowaniu go z uczestnikiem stypendium. Program nie kończy się po dwóch miesiącach - wszyscy absolwenci są zaproszeni do udziału w późniejszych spotkaniach organizowanych przez IJP.
Uczestnicy otrzymują jednorazowo stypendium w wysokości 3.500 euro. Ta kwota powinna pokryć koszty podróży, wyżywienie i mieszkanie. W miarę potrzeby IJP oczekuje od uczestników własnego wkładu finansowego. Nie przewidziano wynagrodzeń w miejscach pracy. Przesunięcie terminu stypendium jest niemożliwe.
Sens stypendium jest podwójny: polscy stypendyści nie tylko pracują gościnnie dla niemieckich redakcji, ale i przesyłają informacje rodzimym redakcjom w Polsce.
Nabór
O stypendium mogą się ubiegać dziennikarze między 23 i 35 rokiem życia, którzy współpracują z mediami na stałe lub jako wolni strzelcy: na zasadzie wolontariatu, jako dziennikarze, reporterzy lub redaktorzy.
Zgłoszenia należy nadsyłać do 30. Kwietnia 2009 (decyduje data stempla pocztowego; prosimy nie wysyłać przesyłek poleconych lub paczek).
Do formularza zgłoszeniowego (dostępnego na stronie ijp.org/doenhoff) należy dołączyć:
- CV wraz ze zdjęciem,
- list motywacyjny,
- opinię redaktora naczelnego/ szefa działu(będącą jednocześnie dowodem przyznania urlopu na czas stypendium i dokumentem potwierdzającym umiejętności dziennikarskie stypendysty),
- maksymalnie 4 próbki tekstu. Dziennikarzy radiowych i telewizyjnych prosimy o przysyłanie spisanych fragmentów ich relacji(nie przyjmujemy taśm z nagraniami).
- potwierdzenie znajomości języka niemieckiego (certyfikaty, świadectwa szkół językowych)
- w zgłoszeniu prosimy uwzględnić media, w których kandydat chciałby odbyć swój staż.
Przyjmowane są tylko kompletne zgłoszenia. Decyzję przyznaniu stypendiów Jury podejmie na podstawie otrzymanych dokumentów. Informacja o niej ukaże się najpóźniej 1.06.2009.
Zgłoszenia przesyłać należy na adres:
IJP e. V.
Marion Graefin Doenhoff-Programm
c/o Miodrag Soric
Von-Halberg-Str. 28
53125 Bonn
Niemcy
Więcej informacji o Programie: ijp.org lub pod adresem Koordynatora: soric@ijp.org
Tuesday, April 7, 2009
Jerzy Mianowski, prezes zarządu Stowarzyszenia Prasy Lokalnej zaprasza do udziału w IX Konkursie Stowarzyszenia Prasy Lokalnej na najlepszą publikację prasową roku 2008 pod patronatem wojewody wielkopolskiego.
Konkurs adresowany jest do dziennikarzy prasy lokalnej i sublokalnej z całej Polski. Prace można zgłaszać w czterech kategoriach: reportaż, felieton, wywiad, artykuł publicystyczny. Na zgłoszenia jest czas do 30 maja.
Tuesday, March 24, 2009
Czy należy mówić o etyce w dziennikarstwie obywatelskim, czy po prostu w dziennikarstwie? W jaki sposób DO może przyczyniać się do budowania społeczeństwa obywatelskiego? Czy licencja CC jest lekiem na problemy własności w DO? O tych i innych problemach dyskutowali w ub. tygodniu medioznawcy, wykładowcy, webmasterzy , uczestniczący w konferencji zorganizowanej przez SDO przy współpracy SWPS i w jej siedzibie .
Rozważania o etyce w DO sprowokowane zostały konkretnymi przypadkami zawłaszczania materiałów DO przez różne portale. Nie jest rzadkością, iż artykuł pojawia się w nich bez podania autora czy serwisu, dla którego powstał. - Serwisy obywatelskie nie mogą być “dawcami” darmowego contentu dla dziennikarzy – mówił Tomasz Kowalski z SDO. – Tymczasem mała jest pomoc ze strony policji czy prokuratury w kwestii ścigania naruszeń prawa autorskiego (przykład autora Wiadomości24.pl).
Jak wynika z wypowiedzi gości konferencji, etyka w dziennikarstwie to problem, dotyczący całego środowiska dziennikarskiego. - Polska przybliża się do modelu , o którym pisał już Zygmunt Baumann – moralności bez etyki, swoistej moralności indywidualnej, której zasady będą coraz bardziej elastyczne - mówił podczas konferencji profesor Wiesław Godzic, prorektor SWPS. Inny, bardziej uniwersalistyczny punkt widzenia proponuje Karin Sanders, cytowany przez prof. Godzica, wg którego funkcjonują tylko dwa typy dziennikarstwa… dobre i złe. Nie trudno zgadnąć , że dobre jest inteligentne, miłe, pisane świetnym językiem i naturalnie uczciwe.
Jeśli odbiec jednak od tego prostego podziału na rzecz rozróżnienia między DO a dziennikarstwem zawodowym , to prof. Godzic wymienia pewne utrudnienia, które mogą dotyczyć wyłącznie DO. - Teraz zdecydowanie brak parasola ochronnego po stronie DO. Dziennikarz zawodowy może np. niekiedy nie ujawnić źródła informacji, DO ten przywilej już jednak nie dotyczy.
Wydawać by się mogło, że sposobem na przeciwdziałanie zawłaszczaniu treści mogłaby się stać licencja Creative Commons, o której rozmaitych typach mówił dr Alek Tarkowski, koordynator projektu CC. Uzasadniał on jednak, że stosowanie licencji CC nie jest koniecznym elementem DO, a wręcz nie ma wyraźnego powodu, by ją stosować. Dr Tarkowski zaprezentował także swoją opinię na temat DO, które jego zdaniem powinno raczej nazywać się „medium społeczne” . – DO to termin zagrożony rozmyciem, bo DO zagrożone jest komercjalizacją i traci swój charakter – uzasadniał Tarkowski. – Może rolą portali DO byłoby wyłącznie agregowanie treści i jej weryfikacja – pytał retorycznie Tarkowski.
O roli dziennikarstwa obywatelskiego w kontekście społeczeństwa obywatelskiego mówił na konferencji prof. Maciej Mrozowski z UW. - DO może się przyczynić do jego budowy, ale z całą pewnością nie ma takiej siły, by zrobić to w pojedynkę – podkreślał prof. Mrozowski. Dlatego nie podzielał m. in. poglądu innego z gości , Piotra Waglowskiego (Vagli) co do możliwości całkowitego uniezależnienia się DO od komercyjnego właściciela. - Ważną rolą DO jest uzmysławianie problemów, które w skali lokalnej można przezwyciężyć. W dodatku zobowiązania nie pozostaną wyłącznie w przestrzeni wirtualnej, bo dziennikarz obywatelski może skuteczniej obudzić społeczną aktywność; nie ma natomiast sensu samodzielne wydawanie gazety czy serwisu, bo brak czytelników udaremni plany – mówił Mrozowski.
Profesor Mrozowski nawiązał do definicji DO, funkcjonującej w teorii mediów, która powstała wcale nie z myślą o dziennikarstwie internetowym, a raczej jako społeczny ruch przeciwko komercjalizacji mediów. - Komercja powodowała, że dziennikarzy interesowała wyłącznie sensacja, zaś o społeczności nic nie mówiono, wręcz ją wykorzystywano – wyjaśniał Mrozowski. - Rolą DO było wymusić na dziennikarzach, by niezależnie od zaspokojenia potrzeb właścicieli tytułów pokazali jakiś kontekst zdarzeń. By treść dotarła do szerszego odbiorcy, trzeba było jednak zawrzeć „sojusz” z kimś silniejszym niż tylko głos lokalny. Taką siłą okazały się być wszelkie organizacje ngo.
Sporo kontrowersji wzbudziły wypowiedzi prawnika Piotra Waglowskiego, znanego twórcy i właściciela strony: Vagla. Prawo i Internet. Prezentacja Waglowskiego była próbą udowodnienia postawionej przez niego tezy, iż DO… nie istnieje.
Dowody? Wedle Piotra Waglowskiego serwisy tzw. DO są niewiarygodne, bo w poszukiwaniu treści są w stanie przyjąć każdą informację, bez sprawdzania jej źródeł. Grzechem głównym jest jednak wg Vagli zbytnia zależność od komercyjnego właściciela. – Kupno domeny to nie problem, utrzymanie strony też nie, ja sam zaczynałem 12 lat temu, a teraz mam 60 tys. odsłon, dlaczego więc nie tworzyć DO samodzielnie? – sugerował Vagla.
LIDIA RAś
Zechcieli napisać:
Helsińska Fundacja Praw Człowieka
Vagla.pl
Kultura 2.0 Cyfrowy wymiar przyszłości
Minister Skarbu Państwa ogłasza konkurs na realizację projektów edukacyjnych na temat własności prywatnej i prywatyzacji pn. „Własność to odpowiedzialność” skierowanych do dziennikarzy i publicystów mediów lokalnych.
Minister Skarbu Państwa Aleksander Grad zaprasza wszystkie organizacje pozarządowe zainteresowane realizacją działań edukacyjnych p.n. „Własność to odpowiedzialność” do złożenia wniosków zawierających propozycje projektów edukacyjnych.
Uprawnione do udziału w konkursie są organizacje i instytucje działające na rzecz grup docelowych, w tym w szczególności organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.
Działania w ramach programu edukacyjnego powinny dotyczyć zwiększenia udziału własności prywatnej w gospodarce i obejmować przynajmniej jeden z poniższych wymiarów własności:
codzienny (troska o swoją własność);
społeczny (znaczenie własności dla całości społeczeństwa, nie tylko właścicieli,
np. dla pracowników, społeczności lokalnej);
etyczno-religijny (znaczenie moralne własności, własność w różnych religiach);
polityczny (własność jako gwarancja wolności i demokracji);
ekonomiczny (skuteczność gospodarki prywatnej); znaczenie procesu prywatyzacji jako upowszechniania własności prywatnej;
prywatyzacja w dobie kryzysu.
Projekty mogą obejmować między innymi organizację konferencji, wykładów, warsztatów, konkursów oraz opracowanie publikacji i multimedialnych materiałów edukacyjnych, jak również tworzenie stron internetowych.
Realizacja przedsięwzięć powinna przebiegać w okresie do 30 listopada 2009 roku.
Planowany budżet przeznaczony na działania edukacyjne skierowane do mediów lokalnych wynosi 65 000 zł, natomiast finansowanie obejmuje 90 proc. kosztów projektu. Pozostałą część stanowi udział własny organizacji, który może być wkładem rzeczowym lub osobowym. Minimalna wartość projektu wynosi 5 000 zł.
Oferty konkursowe należy składać do dnia 14 kwietnia 2009 roku na adres Biura Komunikacji Społecznej Ministerstwa Skarbu Państwa, ul. Krucza 36/Wspólna 6, 00-522 Warszawa z dopiskiem z dopiskiem “Własność to odpowiedzialność – media lokalne”. Decyduje data wpływu projektów do MSP. Dokumenty złożone po terminie oraz nieodpowiadające warunkom określonym
w regulaminie zostaną odrzucone.
Każda oferta podlega ocenie formalnej i merytorycznej. Oferty rozpatrywane będą przez Komisję Konkursową. Po zakończeniu procedury konkursowej Ministerstwo zleci wykonanie i podpisze umowy na realizację wybranych projektów. Informacja o wybranych ofertach zostanie opublikowana do 30 kwietnia 2009 roku.
Konkurs nie jest prowadzony w trybie ustawy o zamówieniach publicznych. Regulamin konkursu (załącznik nr 1 do ogłoszenia), wzór formularza (załącznik nr 2 do ogłoszenia) wraz z wzorem kalkulacji kosztów i harmonogramu zamieszczone są w serwisie internetowym Ministerstwa Skarbu Państwa edukacja.msp.gov.pl.
Szczegółowych informacji udziela Magdalena Szubert
edukacja@msp.gov.pl
tel. 22 695 81 62.
Patronat nad realizacją działań edukacyjnych na temat własności prywatnej i prywatyzacji objął Portal Organizacji Pozarządowych www.ngo.pl.
Tuesday, March 10, 2009
20 marca o godzinie 11, w warszawskiej siedzibie SWPS przy ul. Chodakowskiej odbędzie się konferencja organizowana przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Obywatelskich i Szkołę Wyższą Psychologii Społecznej. Tematem przewodnim będą zasady prawa i etyki w dziennikarstwie obywatelskim oraz kwestia ewentualnych zapisów ustawowych, odnoszących się do dziennikarstwa obywatelskiego (DO).
Zaawansowane prace nad nowelizacją ustawy „Prawo prasowe” słaniają nas do zastanowienia czy dziennikarstwo obywatelskie dojrzało do uregulowań prawnych. Naturalnym medium dziennikarzy obywatelskich jest internet. Czy jesteśmy w stanie zapobiec łamaniu prawa autorskiego, często w postaci zawłaszczania materiałów dziennikarzy obywatelskich? Czy należy mówić o etyce w dziennikarstwie obywatelskim czy po prostu w dziennikarstwie? Jakimi możliwościami dysponuje dziennikarz obywatelski, którego prawa autorskie zostały naruszone.
O tych zagadnieniach dyskutować będą: m.in.: profesor Wiesław Godzic (SWPS) – Etyka w dziennikarstwie obywatelskim, profesor Maciej Mrozowski (UW, SWPS) – Mass media i DO w społeczeństwie obywatelskim, mgr Piotr Waglowski (VaGla.pl Prawo i Internet) – Dziennikarstwo obywatelskie w świetle regulacji prawnych i Andrzej Pieczyrak ( Dziennikarz obywatelski roku 2007) – Rozważania okiem praktyka DO
Zapraszamy do udziału w konferencji wszystkich, którym tematy te nie są obce, zwłaszcza studentów i wykładowców kierunków dziennikarskich.
Patron medialny: 
Program konferencji:
| 11.00–11.10 |
Powitanie uczestników konferencji – Lidia Raś (SDO)
|
| 11.10–11.25 |
Prawa autorskie w praktyce serwisu dziennikarstwa obywatelskiego – prezes SDO, Tomasz Kowalski |
| 11.25–11.45 |
Etyka w dziennikarstwie obywatelskim – prof. Wiesław Godzic (SWPS) |
| 11.45–12.00 |
Pytania do prelegenta i dyskusja |
| 12.00–12.20 |
Dziennikarstwo obywatelskie – nie istnieje… – Piotr Waglowski (Vagla) |
| 12.20–12.30 |
Pytania do prelegenta i dyskusja |
| 12.30–12.40 |
Przerwa |
| 12.40–13.00 |
Mass media i DO w społeczeństwie obywatelskim – prof. Maciej Mrozowski (UW, SWPS) |
| 13.00–13.10 |
Pytania do prelegenta i dyskusja |
| 13.10–13.30 |
Creative Commons – wciąż niedoceniane? – Aleksander Tarkowski (koordynator w projekcie Creative Commons Polska) |
| 13.30–13.50 |
Pytania do prelegenta i dyskusja |
| 13.50–14.10 |
Dziennikarstwo obywatelskie. Rozważania praktyka. – Andrzej Pieczyrak (Dziennikarz Obywatelski 2007 Roku) |
| 14.10–14.20 |
Pytania do prelegenta i dyskusja |
| 14.20–15.00 |
Dyskusja podsumowująca |
Tuesday, February 10, 2009
Warszawa 10 lutego 2009 r
I. PRZEDSTAWIENIE ZAKRESU PROJEKTU
a) Proponuje się przyjęcie nowelizacji ustawy o zmianie ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. – Prawo prasowe. Jest to uzasadnione tym, iż obecnie obowiązująca ustawa nie uwzględnia zarówno zmian ustrojowych, jak i warunków oraz wyzwań technologicznych, z którymi obecnie mają do czynienia media.
b) Projekt złożeń do ustawy ma na celu zagwarantowanie wynikającej z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady swobody wypowiedzi i wolności prasy.
c) Założenia projektu nie dotyczą tych części ustawy – Prawo prasowe, które w różnych okresach zostały włączone do odrębnych ustaw i regulują jedynie kwestie związane ze stosowaniem ustawy w szczególności: ustawa z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks Karny, ustawa z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks Postępowania Karnego, ustawa z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks Cywilny, ustawa z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks Postępowania Cywilnego.
II. PRZEPISY OGÓLNE
1. Zakres przedmiotowy ustawy. Cele realizowane ustawą.
a) Ustawa określa zasady i warunki dotyczące podejmowania i wykonywania działalności prasowej, nadzór organów państwa w zakresie regulacji tej dziedziny prawa, prawa i obowiązki dziennikarzy, wydawców, zapewniających przekazywanie informacji oraz warunki realizacji interesu publicznego w prasie.
b) Celem ustawy jest zapewnienie podstaw dla:
Działalności mediów w wykonywaniu ich podstawowych funkcji informacyjnych i kontrolnych oraz zagwarantowanie prasie warunków swobodnego i nieskrępowanego wypełniania swoich funkcji.
należytej ochrony przed naruszeniem prawa lub praw osób udzielających informacji prasie bądź będących podmiotem zainteresowania dziennikarzy.
stworzenia warunków w których pluralizm prasy będzie zagwarantowany
c) Ustawa realizuje wskazane powyżej cele na zasadzie regulacji poszczególnych praw i obowiązków jakie nałożone są na redaktorów naczelnych, dziennikarzy oraz wydawców. Przepisy ustawy określają zakres uprawnień do wykonywania tego typu działalności.
d) Do radiowych i telewizyjnych usług medialnych stosuje się przepisy ustawy - Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984r. (Dz. U. Nr 5 , poz. 24 z 1984r.z późn.zm.) dotyczące dostępu do informacji, praw i obowiązków dziennikarzy, ustanowienia redakcji, sprostowań, komunikatów i ogłoszeń oraz odpowiedzialności prawnej. Dostawca usług medialnych jest wydawcą w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo prasowe, a jeśli nie powołał redaktora naczelnego, funkcję tę pełni organ zarządzający dostawcy usług medialnych.
2. Podstawowe definicje ustawowe
1. Ustawa reguluje prasową działalność wydawniczą i dziennikarską.
2. W rozumieniu ustawy:
1) prasa - oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz w roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą a w szczególności: dzienniki, czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, o ile upowszechniają publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania, a także publikacje prasowe ukazujące się w formie elektronicznej; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską,
2) dziennikiem - jest publikacja prasowa ukazująca się częściej niż raz w tygodniu
3) czasopismem - jest publikacja prasowa ukazująca się nie częściej niż raz w tygodniu a nie rzadziej niż raz w roku: przepis ten stosuje się odpowiednio do przekazu za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obrazu innego niż określony w pkt. 2, (…)
9) wydawcą - jest podmiot organizujący działalność prasową, a w szczególności finansujący działalność redakcji i rozpowszechnianie publikacji, oraz powołujący redaktora naczelnego.
Proponowana regulacja zakłada znowelizowanie art. 7 ust. 2 pkt 1-3 , oraz dodanie do ustawy w art. 7 ustęp 2 pkt 9 definiującego wydawcę.
3. Aktualizacja ustawy
Celem projektu założeń nowelizujących ustawę z dnia 26 stycznia 1984r. – Prawo prasowe jest usunięcie z niej zdezaktualizowanych terminów, które nie odpowiadają obecnej rzeczywistości ustrojowej. Proponuje się wykreślenie z ustawy takich terminów bądź instytucji jak: Polska Rzeczpospolita Ludowa, nieistniejące już sądy wojewódzkie czy Rada Prasowa, która nie została powołana przez żadnego z kolejnych Prezesów Rady Ministrów. Zrealizowanie tego celu projektu założeń dostosuje obecnie obowiązującą ustawę do wymogów wynikających z obecnej teraźniejszości ustrojowej.
Projekt założeń ustawy zakłada również uwzględnienie nowego rozwiązania technologicznego jakim jest Internet. Należy zatem definicję prasy określoną w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy rozszerzyć na prasę elektroniczną. Rzeczą jasną i bezsporną, nie budzącą wątpliwości jest to, że Internet nie podlega rejestracji jako środek przekazu, podobnie jak ryza papieru. Jednakże zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego wydawanie w formie elektronicznej prasy w Internecie musi być rejestrowane. Zatem projekt nowelizujący ustawę zakłada rozszerzenie definicji prasy, która będzie uwzględniała przekazy periodyczne rozpowszechniane za pomocą Internetu. Takie uregulowanie pociągnie za sobą obowiązek rejestracji prasy elektronicznej, która może przybrać formę dzienników bądź czasopism. Należy również zauważyć, potrzebę wprowadzenia do ustawy obowiązku powiadomienia organu rejestrującego prasę (kiedyś sąd wojewódzki obecnie sąd okręgowy) o tym, jeśli postać „papierowa” prasy jest również wydawana w postaci elektronicznej. Zatem rejestracja elektroniczna byłaby tylko konieczna wtedy, gdy prasa ukazująca się w Internecie nie miała swojego odpowiednika „papierowego (drukowanego)”. Obowiązek o którym mowa powyżej zakłada dodanie do ustawy w art. 20 ust. 6 mówiącego, że „Jeśli wydawana prasa posiada również postać elektroniczną, należy powiadomić niezwłocznie o tym organ rejestrujący”.
4. Zadania prasy
Ze względu na to, iż pod rządami obecnie obowiązującej ustawy – Prawo prasowe dochodziło często do dowolnego interpretowania zadań wynikających z prowadzenia działalności prasowej, należy je jasno określić w nowej znowelizowanej ustawie. Zatem „prasa jest zobowiązana do prawdziwego, rzetelnego i starannego przedstawiania omawianych zjawisk”. Ma się to urzeczywistniać poprzez „stwarzanie warunków do swobodnego kształtowania się opinii publicznej, w szczególności przez rzetelne informowanie, formułowanie ocen, zapewnienie jawności życia publicznego oraz umożliwianie wyrażania poglądów i stanowisk”. Z kolei „organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz organizacje spółdzielcze są zobowiązane do niezwłocznego udzielania odpowiedzi na przekazaną im krytykę prasową, nie później jednak niż w ciągu miesiąca”. Ponadto zakazuje się utrudniania prasie zbierania materiałów krytycznych oraz tłumienia krytyki. Proponowana regulacja zakłada znowelizowanie art. 6 - ustawy Prawo prasowe.
W art. 9 ustawy – Prawo prasowe proponuje się zmianę nazw i pojęć, które ze względu na zmiany ustrojowe stały się nieaktualne. Zatem art. 9 ustawy – Prawo prasowe będzie miał następujące brzmienie: „Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do: 1) Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz innych urzędowych organów publikacyjnych, 2) Diariusza Sejmowego i własnych sprawozdań z działalności Sejmu i jego organów a także wewnętrznych wydawnictw jednostek samorządu terytorialnego, 3) orzecznictwa sądów oraz innych urzędowych publikacji o tym charakterze”. Ponadto proponuje się dodanie do art. 9 ust. 3a) który brzmi: „Biuletynu Informacji Publicznej”.
III. PRAWA I OBOWIĄZKI DZIENNIKARZY
Prawa i obowiązki dziennikarzy uregulowane przez ustawodawcę w art. 12 ustawy - Prawo prasowe dość często wywoływały kontrowersje środowiska dziennikarskiego. Ten jeden z najważniejszych działów prawa prasowego stanowią rozwiązania dotyczące praw i obowiązków dziennikarzy. Należy wprowadzić do art. 12 ust. 1 pkt 1 przepis mówiący, że dziennikarz jest zobowiązany „działać zgodnie z etyką zawodową i interesem publicznym, w granicach określonych przepisami obowiązującego prawa”. Należy także w mocy utrzymać regulację zobowiązującą dziennikarzy do zachowania przy zbieraniu, przygotowaniu oraz wykorzystywaniu informacji szczególnej staranności i rzetelności. Wymóg szczególnej staranności i rzetelności „(…) należy rozumieć jako zalecenie kierunkowe, wskazujące na zasady oceniania zachowania dziennikarza m.in. przez sądy”. Inaczej mówiąc wymóg zachowania szczególnej staranności i rzetelności to nakaz zachowania szczególnej, wyjątkowej ostrożności przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych. Zatem nie można zrezygnować z tegoż przepisu, gdyż brak szczególnej staranności, dowodziłby odstąpienie od weryfikacji danych, braku staranności przy wykorzystywaniu materiałów, braku sumienności, niedokładność, tendencyjność czy niepełne przedstawienie okoliczności sprawy.
1. Prawo do autoryzacji
Instytucja autoryzacji to niewątpliwie jedyna instytucja chroniąca treść wypowiedzi jako dobra niepodlegającego ochronie na podstawie przepisów prawa autorskiego ani kodeksu cywilnego w zakresie dóbr osobistych. Warto podkreślić również fakt, iż autoryzacja jest obecnie jedynym instrumentem prawnym, który umożliwia autorowi, przekazywanej do publikacji wypowiedzi zadbanie o jej integralność oraz taką wymowę jaką życzy sobie autor wypowiedzi. Należy podkreślić, że wyeliminowanie instytucji autoryzacji pozbawiłoby osoby udzielającej informacji prasie, ochrony dobra osobistego, jakim jest prawo do nieskrępowanej wypowiedzi. Ponadto całkowite odebranie autorowi wypowiedzi wpływu na jej sposób wykorzystania oznaczałoby natomiast uznanie dziennikarzy za jedynych jej dysponentów. Dlatego też by zapewnić prawidłowe relacje w kwestii prawa do autoryzacji między osobą, która ma do niej prawo a dziennikarzem, który to prawo musi uszanować jest, wprowadzenie do ustawy przepisu w art. 14 ust. 3 zdania mówiącego, że „Osoba ta jest zobowiązana do niezwłocznego przekazania treści wypowiedzi w formie autoryzowanej, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od dnia otrzymania treści wypowiedzi przekazanej do autoryzacji.”
Ponadto drobnej korekty ustawodawczej wymaga ust. 1 art. 14 ustawy, gdyż niedbała konstrukcja tegoż przepisu może prowadzić do mylnego wniosku, iż treść tego przepisu dotyczy informacji utrwalonych jednocześnie na wizji i fonii. Natomiast ratio legis przepisu było objecie nim zarówno nagrań na taśmie magnetofonowej, jak i utrwaleń na taśmie filmowej czy magnetowidowej. Dlatego też należy dokonać zastąpienia w art. 14 ust. 1 spójnika „i” spójnikiem „lub”, „bądź”. Pozwoli to usunąć wszelkie wątpliwości przy interpretowaniu tego przepisu.
2. Tajemnica dziennikarska
Prawa wynikające z treści art. 15 ustawy – Prawo prasowe są niezwykle ważne z punktu widzenia działalności dziennikarskiej. Z treści obecnie obowiązującego art. 15 ust. 1 wynika, że „Autorowi materiału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska”. Stylistyka tego przepisu niestety prowadzić może do mylnego wniosku, że autorowi materiału prasowego przysługuje prawo do zachowania w tajemnicy jedynie swego nazwiska, ale imienia czy pseudonimu już nie. Dlatego też, proponuje się zstąpienie art. 15 ust. 1 przepisem mówiącym, że „Autorowi materiału prasowego przysługuje prawo do zachowania w tajemnicy danych pozwalających jego identyfikację”. Regulację prawną tajemnicy dziennikarskiej należy pozostawić bez zmian. Proponuje się jednakże, rozszerzenie art. 15 o ustęp 4, który będzie dotyczył odpowiedzialności prawnej redaktora naczelnego za treść materiałów prasowych i listów do redakcji, których autorstwo lub źródło zawartych w nich informacji pozostaje w tajemnicy. Proponuje się następującą redakcję tego ustępu „Za treść opublikowanych materiałów prasowych i listów do redakcji, których autorstwo lub źródło zawartych w nich informacji pozostaje w tajemnicy, odpowiada redaktor naczelny na zasadach określonych w art. 25 ust. 4”.
3. Zwolnienie z tajemnicy zawodowej
Zmiany wymaga art. 16 ustawy – Prawo prasowe. Przepis ten dotyczy zwolnienia dziennikarza od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej w sytuacji, gdy informacja, list do redakcji lub materiał prasowy dotyczą przestępstwa określonego w art. 254 k.k. Przestępstwa o których mowa w art. 254 kodeksu karnego z 1969r. w chwili obecnej mają swoje uregulowanie prawne w art. 240 § 1 kodeksu karnego z 1997r. W związku z powyższym konieczne jest by przy nowelizacji ustawy – Prawo prasowe, art. 254 k.k. zastąpić obecnie obowiązującym art. 240 § 1 k.k.
IV. ORGANIZACJA DZIAŁALNOŚCI PRASOWEJ
1. Wydawanie prasy
Nowelizacji wymaga art. 20 ustawy – Prawo prasowe. W związku z rozszerzeniem definicji prasy oraz wynikającym z niej obowiązkiem rejestracji, nowej redakcji wymaga art. 20 ust. 1 ustawy - Prawo prasowe. Proponuje się więc zastąpienie go przepisem następującej treści „Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie okręgowym właściwym miejscowo dla siedziby wydawcy, zwanym dalej “organem rejestracyjnym”. Do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy”. Należy zauważyć, że sądem rejestracyjnym jest obecnie sąd okręgowy właściwy miejscowo dla siedziby redakcji. Proponuje się również dodanie do art. 20 ust. 6 i 7, następującej treści ust. 6 „ Jeśli wydawana prasa posiada również postać elektroniczną, należy powiadomić niezwłocznie o tym organ rejestrujący”, oraz ust. 7 „Tytuły publikacji prasowych ukazujące się w formie elektronicznej podlegają rejestracji na zasadach określonych w ust. 1”.
Nowelizacji wymaga art. 24 ustawy Prawo prasowe z uwagi na to, że działalność antenową Komitetu ds. Radia i Telewizji zastąpiła ustawa o radiofonii i telewizji. Zatem proponuje się by art. 24 ustawy – Prawo prasowe miał następujące brzmienie „Przepisy dotyczące rejestracji działalności prasowej nie mają zastosowania do działalności antenowej, Telewizji Polskiej S.A. i Polskiego Radia S.A. oraz do działalności Polskiej Agencji Prasowej i Polskiej Kroniki Filmowej, których działalność regulują odrębne przepisy”.
Nowelizacji wymaga art. 27 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo prasowe. Z przepisu tego wynika m.in. obowiązek umieszczania na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych i innych podobnych druków prasowych międzynarodowego znaku informacyjnego. Należy zauważyć, że powszechnie używany skrót ISSN pochodzi od angielskiego terminu International Standard Serial Number, który nadawany jest w celu uzyskania pozwolenia na prowadzenie działalności wydawniczej. Z kolei w Polsce termin ISSN znany jest pod nazwą Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictw Ciągłych, do którego przydzielania upoważniona jest Biblioteka Narodowa. W związku z powyższym postuluje się by przy nowelizacji ustawy do art. 27 ust. 1 pkt 6 wprowadzić obowiązek umieszczania na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych i innych podobnych druków prasowych, numeru ISSN, który oznacza Międzynarodowy Znormalizowany Numeru Wydawnictw Ciągłych.
V. Sprostowanie prasowe
Regulując ten rozdział prawa prasowego należy wyjść od zniesienia podziału jaki obowiązuje w dotychczasowej ustawie – Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984r. Nowelizacja art. 31 zakłada wprowadzenie do ustawy definicji sprostowania oraz zniesienie dualizmu środków, czyli prawa do sprostowania oraz prawa do odpowiedzi i zastąpienie ich jedną instytucją „prawa do sprostowania”. Zatem art. 31 ustawy brzmiałby następująco, „1.Sprostowanie jest formalnym zaprzeczeniem lub wniesieniem zastrzeżeń do wiadomości zawartej w prasie .
2. Na wniosek bezpośrednio zainteresowanej osoby fizycznej, prawnej lub innej jednostki organizacyjnej redaktor naczelny redakcji właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie:
1) rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie wiadomości nieprawdziwej lub nieścisłej,
2) rzeczowe sprostowanie wiadomości zagrażającej dobrom osobistym.
3. Sprostowanie powinno być doręczone redaktorowi naczelnemu niezwłocznie po uzyskaniu wiadomości o treści publikacji, lecz nie później niż 3 miesiące od dnia publikacji”.
W związku z powyższym nowelizacji podlega również art. 32 ustawy –Prawo prasowe. Zakłada się, że art. 32 miałby następujące brzmienie :
1. Sprostowanie należy opublikować w:
1). dzienniku - w ciągu 7 dni od dnia otrzymania sprostowania,
2). czasopiśmie - w najbliższym numerze przekazywanym do druku po doręczeniu sprostowania
3). innym przekazie tego samego rodzaju, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia otrzymania sprostowania
2. W przypadku audycji przekazywanej za pomocą dźwięku i/lub obrazu, sprostowanie należy opublikować w najbliższej analogicznej audycji, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia otrzymania sprostowania.
3. W przypadku czasopism, które ukazują się rzadziej niż raz na 6 miesięcy, sprostowanie, na wniosek bezpośrednio zainteresowanego, należy dodatkowo opublikować w ciągu miesiąca od dnia jej otrzymania, na koszt wydawcy, w odpowiednim dzienniku drukowanym o zasięgu ogólnokrajowym.
4. Terminy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają zastosowania, jeżeli strony na piśmie umówiły się inaczej.
5. Sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane lub przynajmniej zasygnalizowanie w tym samym dziale, czcionką standardową dla danego tytułu, oraz umieszczoną pod widocznym tytułem; w pozostałych publikacjach powinno być nadane w zbliżonym czasie i w analogicznym programie.
6. W tekście nadesłanego sprostowania, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z innych ustaw, nie wolno bez zgody wnioskodawcy dokonać skrótów ani innych zmian, które by osłabiały jego znaczenie lub zniekształcały intencję autora sprostowania; tekst sprostowania nie może być komentowany w tym samym numerze lub audycji; nie wyklucza to jednak prostej zapowiedzi polemiki lub wyjaśnień.
7. Tekst sprostowania nie może być dłuższy od dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego, którego dotyczy.
8. Ograniczenia, o których mowa w ust. 7, nie dotyczą sprostowań pochodzących od naczelnych i centralnych organów państwowych, w tym pochodzących od naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, jeżeli zostały nadesłane przez rzecznika prasowego rządu.
Z uwagi na to, że dotychczasowa ustawa nie dawała jasnych przesłanek formalnych i materialnych, które dawałyby podstawę dostatecznego kryterium rozróżniającego sprostowanie od odpowiedzi należało wprowadzić jedną instytucję – sprostowania prasowego. Kolejnym argumentem przemawiającym za połączeniem tych instytucji jest fakt, iż w praktyce wiele problemów i wątpliwości związane było z ich stosowaniem. Instytucję sprostowania prasowego uregulowano zgodnie z założeniami koncepcji subiektywistycznej, która pozostawia autorowi sprostowania możliwość zaprezentowania własnej wersji wydarzeń. Ponadto proponowana regulacja jest zgodna z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 maja 2004r. w którym stwierdzono, że art. 46 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 6 w zakresie, w jakim nie definiując pojęcia sprostowania i odpowiedzi, zakazuje pod groźba kary komentowania tekstu sprostowania w tym samym numerze lub audycji, w której sprostowanie to zostało opublikowane, jest niezgodny z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że nie zachowuje wymaganej precyzji określenia znamion czynu zagrożonego karą.
VI. ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRAWNA
Z związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 lutego 2005r. w którym stwierdził, że art. 46 ust. 2 pr. pras. w części obejmującej zwrot „Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba fizyczna” jest niezgodny z art. 54 ust.1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Proponuje się znowelizowanie art. 46 prawa prasowego następująco: ust. 1 „Kto wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy uchyla się od opublikowania sprostowania, o którym mowa w art. 31, albo publikuje takie sprostowanie wbrew warunkom określonym w ustawie - podlega grzywnie”, natomiast ust. 2 „Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego”. Zatem w przypadku naruszenia nakazu publikacji sprostowania w sposób określony przepisami ustawy – Prawo prasowe, od dnia wejścia w życie tego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, naruszenie to stało się przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego, bez względu na to kto jest pokrzywdzonym. Należy również podkreślić, że tryb prywatnoskargowy jest skuteczną procedurą umożliwiającą pociągniecie do odpowiedzialności karnej osób winnych popełnienia przestępstw określonych w art. 46ust. 1 ustawy - Prawo prasowe.
Zaproponowane brzmienie przepisu stanowi jednocześnie przyjęcie generalnego rozwiązania zmierzającego do złagodzenia sankcji karnych za naruszenie przepisów zawartych w rozdziale 7 nowelizowanej ustawy.
VII. POSTĘPOWANIE W SPRAWACH PRASOWYCH
Nowelizacji wymaga również art. 53 w ust. 1 i 2 ustawy – Prawo prasowe. Z uwagi na to, że nie ma już sądów wojewódzkich redakcja tego artykułu powinna być następująca: ust. 1 „Sprawy o przestępstwa określone w art. 43 i 44 podlegają rozpoznaniu przez sąd okręgowy, a określone w art. 45-49a oraz o przestępstwa popełnione w prasie - przez sąd rejonowy”.
ust. 2 „Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 45-49a, oraz o przestępstwa popełnione w prasie - na obszarze właściwości danego sądu okręgowego”.
Natomiast ustęp 3 art. 53 dotyczący właściwości miejscowej sądu w odniesieniu do przestępstw popełnionych przez opublikowanie materiału prasowego lub przestępstw określonych w niniejszej ustawie, należy pozostawić bez zmian.
VIII. ZMIANY W PRZEPISACH OBOWIĄZUJĄCYCH ORAZ PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Nowelizując ustawę – Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984r. należy usunąć przepisy art. 55-61, gdyż są one już dzisiaj nieaktualne ponieważ dotyczą funkcjonowania byłego Głównego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowis
